Tor Jonsson

Nærast er du når du er borte.
Noko blir borte når du er nær.
Dette kallar eg kjærleik –
eg veit ikkje kva det er.

Han kjem ikkje lenger, og står
fordømd i ein haustdrøymd vår.

Elva vert ein gong sturande still.
Da speglar dròpen ei større verd
og høyrer himmelen til.

Dette: å stå åleine
midt i ei verd så grenselaust rik,
er som å leva livet
i lag med sitt eige lik.

Det eg har lært om hatet,
lærde eg i mitt eige hjarte.

Og alle skimtar av sol er sløkte;
sjå lauvet reiser i nordablåst.
Dei siste blomane står forstøkte
og ottast frost.

Hausten er min.
Den sorgtunge bragda vert song i mitt sinn.
Han løyner ein sumar
i frø som fell.
Vonene våre vert blomar.

Å leva er å vera
det stolte som ein er
og stå i einsleg undring
og høyre fuglar flyge inn
frå ukjend verd.

Klagar du livet for gråe dagar,
umetta magar,
sorger og sår?
Verst er å gå frå usådd åker
og ufødd vår.

Den dagen eg døyr,
da endar tida og inga dør
opnar seg inn mot eit anna liv

Du eig ikkje lykka einsleg.
Lykka er ikkje for to.

Men stjernene lyser
over all mognings vemod.